DZIEJE RELIGII, FILOZOFII I NAUKI

indeks  |  antologia religijna  |  antologia filozoficzna  |  filozofia nauki

Wojciech Sady: wykłady

 

Wojciech Henryk Sady urodził się 19 czerwca 1952 r. w Lublinie. Chodził do szkół podstawowych nr 10 i 27, a w latach 1967-71 do II LO im. Jana Zamoyskiego. W liceum duży wpływ wywarli na niego nauczyciel chemii, Stanisław Górzyński, a także katecheta, ks. Andrzej Pikulski. W latach 1971-77 studiował fizykę na Uniwersytecie Warszawskim, choć już pod koniec I roku pochłonęły go inne pasje, najpierw religijne, później filozoficzne. W r.ak. 1975/76 wysłuchał wykładów Andrzeja Kajetana Wróblewskiego o historii fizyki. Znalazł się pod silnym wpływem filozofii Wittgensteina, zwłaszcza jego zapisków O pewności. Włóczył się po górach; w 1976 związał się z grupą osób, które budowały Chatę Socjologa na Otrycie w Bieszczadach.

Po studiach przez trzy lata pracował w szkołach średnich w Poznaniu. W 1980 obronił na Wydziale Nauk Społecznych UAM pracę doktorską pt. Kontekst odkrycia naukowego. Jej najważniejsze tezy zawarł w artykułach ogłoszonych w Studiach Filozoficznych nr 5/1980 i 4/1981. W latach 1980-82 pracował jako adiunkt w Instytucie Nauk Społecznych w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Koszalinie, a od 1982 zatrudniono go w Instytucie Filozofii UAM jako pracownika technicznego (podobno Komitet Wojewódzki PZPR wyrażał troskę o to, aby nie zatrudniono go na etacie naukowo-dydaktycznym). W październiku 1984 urodził się jego syn Lech. W latach 1986-1990 uczył filozofii w Akademii Rolniczej w Poznaniu.

W 1982 zaczął, jako członek Kolegium Otryckiego, redagować filozoficzno-socjologiczny dwumiesięcznik Colloquia Communia. W 1990 ogłosił rozprawę habilitacyjną pt. Racjonalna rekonstrukcja odkryć naukowych. Od marca 1991 do czerwca 1992 pracował jako "visiting scientist" w Chemistry Department, University of Alabama, prowadząc badania nad porowatą strukturą węgli kamiennych. Po powrocie do kraju odbył kolokwium habilitacyjne. Pracował wtedy w Instytucie Filozofii UMCS. Od 1993 do 2004 uczył też filozofii w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 1995 opublikował przekłady dzieł swoich mistrzów: Krishnamurtiego, Lakatosa, Russella i Wittgensteina.

Od 1995 pracował w nowo utworzonym Instytucie filozofii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze, która w 2000, po połączeniu z Politechniką Zielonogórską, stała się Uniwersytetem Zielonogórskim. Razem z nim pracowali jego przyjaciele Adam Grobler, Kazimierz Jodkowski i Andrzej Wiśniewski. Tytuł profesora nauk humanistycznych uzyskał w 2001. Od 2004 znów pracował w Instytucie Filozofii UMCS. W grudniu 2005 urodziła się jego córka Rebeka. W 2010 opublikował książkę Dzieje religii, filozofii i nauki. Od Talesa z Miletu do Mahometa; kolejne tomy z tej serii ukazały się w 2013, 2014 i 2023, łącznie obejmują okres do połowy XVII w. Od 2011 do 2021 był profesorem w Instytucie Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie. To, czego udało mu się dokonać w filozofii nauki, podsumował w książce Struktura rewolucji relatywistycznej i kwantowej w fizyce (2020). Od 2021 do dziś (2026) pracuje w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

Bibliografia